Deel 1
Als Mieke het zandpad oprijdt, kijkt ze op haar navigatie of ze wel goed zit. Het ziet er wat donker uit met bos aan beide kanten en het pad heeft zoveel gaten dat het haar niet lukt ze allemaal te ontwijken. Ze was al zo lang op zoek naar een kapper die echt goed was in verven. Haar haar was uniek, het pakte verf nooit goed en kappers wisten er niet goed raad mee. Via een vriendin van haar buurvrouw hoorde ze over deze kapper. Er was geen website, hij werkte alleen met mond tot mond reclame. Je kreeg een telefoonnummer en dan kon je een whatsappberichtje sturen waarna je de volgende dag een datum en een tijdstip kreeg waarop je kon komen. De vriendin van haar buurvrouw had goede verhalen gehoord. Mieke was zo langzamerhand wanhopig en wilde het risico wel nemen.
Aan het einde van het zandpad staat een klein boerderijtje. Nadat ze haar auto geparkeerd heeft, loopt ze naar de voordeur. Er hangt een briefje, dat klanten van de kapper naar de achterdeur mogen lopen. Daar aangekomen klopt ze aan en al snel wordt de deur opengedaan door een kale man met dikke wenkbrauwen. Hij kijkt haar nors aan, maar vraagt haar op vriendelijke toon of ze zijn afspraak van tien uur is. Mieke is even van haar stuk gebracht door de tegenstrijdigheid van zijn blik en zijn toon. Ze antwoordt dat ze voor de kapper komt en hij bevestigt met een knikje dat hij de kapper is. Ze mag hem naar binnen volgen.
Mieke kijkt haar ogen uit als ze door een gangetje naar de salon lopen. Er hangen allemaal foto´s en posters van Koekiemonster, uit Sesamstraat. Ook in de salon, waar één kappersstoel staat, hangen foto´s van de pop.
De man gebaart naar Mieke dat ze in de stoel kan gaan zitten. Als ze zit, ziet ze dat er geen spiegel hangt. Als ze daar een opmerking over maakt, zegt de kapper dat hij het leuk vindt zijn klanten te verrassen met de metamorfose die zijn verfbeurten altijd opleveren. Mieke vindt dat een bijzondere, maar originele manier van werken en kan zich er wel in vinden. Er ontstaat een leuk gesprek tussen hen over verrassingen. Ze vertelt over de verrassing die haar man voor haar had geregeld voor Valentijnsdag een paar jaar geleden en de kapper komt met een anekdote over een surprisefeestje die hij had geregeld voor een vriendin die in het water was gevallen omdat zij een lastminute vakantie had geboekt. Ze kletsen gezellig tijdens de behandeling, de tijd verstrijkt zonder dat Mieke het merkt. Ze heeft ook niet echt in de gaten wat de kapper nou precies doet. Ze voelt zich op haar gemak bij hem en heeft er alle vertrouwen in dat hij weet wat hij doet.
De kapper spoelt de verf uit haar haar en dept het droog met een handdoek. Uit haar ooghoek ziet ze iets blauws als hij de handdoek in de wasmand gooit. Dat zal ze vast niet goed gezien hebben en ze gaat in de kappersstoel zitten waar hij haar haar gaat drogen. Met een zwierig gebaar en grote glimlach geeft hij haar een spiegel als hij klaar is. Verwachtingsvol houdt ze hem voor haar gezicht, en ze geeft een gil van schrik. Haar haar is blauw! Ze kijkt de kapper met grote ogen aan en ziet dan de grote poster van Koekiemonster achter hem. Haar haar is net zo blauw als Koekiemonster. Als ze schreeuwt dat ze dat helemaal niet wilde, kijkt de kapper haar vreemd aan. “Maar mevrouw, wist u dan niet, dat ik groot fan ben van Koekiemonster en graag de wereld mooier wil maken door iedereen op hem te laten lijken? Daarom kwam u toch speciaal naar mij?”
Mieke stormt de salon uit. Thuisgekomen wast ze haar haar keer op keer, maar juist deze keer heeft de verf goed gepakt. De kapper verstaat zijn vak goed, maar voor haar té goed. Ze laat nooit meer haar haar verven.
Deel 2
Mijn telefoon trilt als er een bericht binnenkomt. Een nieuwe afspraak voor de kapsalon. Mijn hart maakt een sprongetje. Ik heb niet veel afspraken, als specialistische kapper. Ik heb ook geen website of social media, ik werk alleen via mond tot mond reclame. Ik wil niet zomaar iedereen hier op het erf hebben. Hij woont hier alleen en je weet maar nooit wie je in huis haalt. Een mens moet voorzichtig zijn tegenwoordig.
Ik heb tien jaar in een kapsalon met vier kapsters gewerkt. Ondanks dat het erg gezellig was, ging het werk me steeds meer tegen staan. Ik hou van mijn werk, begrijp me goed, maar wel alleen van het haar kleuren. En dan in die ene mooie kleur. De mooiste kleur die er bestaat. Iedereen knapt daarvan op en daarmee de hele wereld. Maar er waren in de kapsalon maar heel weinig mensen die dat wilden. Als ik dan thuiskwam en naar de posters en foto´s aan de wanden keek, werd ik steeds verdrietiger.
Op een zondagavond stond er ineens een man aan de deur met een cameraman naast hem. Ik bleek een prijs te hebben gewonnen. Ik ben nooit meer teruggegaan naar de kapsalon en ben vanaf dat moment vanuit mijn eigen huis gaan werken en alleen nog maar in mijn specialiteit.
Vanochtend komt er een vrouw die nog niet eerder geweest, Mieke heet ze. Ik ben benieuwd naar haar, over de app kwam ze vriendelijk over. Ze heeft problemen met het kleuren van haar haar, de verf pakt niet goed en is er steeds weer snel uitgewassen. Ik weet zeker dat ik dat probleem voor haar op kan lossen. Ik heb nog nooit klachten gehad over het snel vervagen van de kleur.
Ze is stipt op tijd voor haar afspraak. Ze staat wat weifelend bij de achterdeur en deinst achteruit als ik de deur opendoe. Die reactie krijg ik vaker, het komt door mijn volle wenkbrauwen. Ik kijk wat nors uit, maar probeer altijd vriendelijk te lachen. Ik heet haar welkom en laat haar mij volgen naar de gezellig ingerichte salon. Nadat ze in de enige stoel heeft plaatsgenomen bied ik haar een kopje koffie aan. Ze kijkt om zich heen en vraagt waarom ik geen spiegel heb. Ik vertel haar dat ik het leuk vind om mijn klanten te verrassen met de metamorfose die mijn behandeling ze altijd geeft. Ik vind het leuk de blik in hun te zien, hun reactie. Dat is waar ik het voor doe. We raken aan de praat over verrassingen, ze verteld een verhaal over een verrassing voor haar man. Of was het een van haar man voor haar, ik luister met een half oor, ik concentreer mij op de juiste mix van de kleur voor haar haar. Die moet perfect zijn, zodat het exact overeenkomt met de posters.
Tijdens het wachten vertel ik haar een anekdote over een verrassing voor een vriendin die in het water was gevallen. Ik had een surpriseparty voor haar geregeld, maar toen ik haar op wilde halen bleek dat ze spontaan op een lastminute vakantie was gegaan. We kletsen gezellig verder over vakanties en van het ene onderwerp gaan we over op het andere onderwerp. Dit zijn de momenten waarop ik blij ben met mijn salon aan huis. Deze contacten en de verbinding met mensen die mijn dag kleuren.
Als ik het haar heb uitgewassen zie ik al dat de kleur perfect is geworden. Het is iedere keer weer afwachten, ook al heb ik het zo vaak gedaan. Ze gaat zo blij zijn, ik kan niet wachten tot het helemaal droog is en ik het haar kan laten zien. Na het föhnen pak ik de spiegel en geef hem aan haar. Met glimmende ogen van verwachting pakt ze hem aan en houdt hem voor zich. Dan slaakt ze een gil. Ik schrik ervan! Ze kijkt over mijn schouder en wijst naar de poster achter mij. De mooiste van Koekiemonster die ik heb. Ik begrijp er niks, ze is helemaal overstuur. Het is precies dezelfde blauwe kleur als op de poster, als die van Koekiemonster. Daarvoor was ze toch gekomen? Dat is wat ik doe, dat is mijn specialiteit.
Ze rent de salon uit en ik kijk haar verbijsterd na. Ze rent zo hard dat in de gang een foto van Koekiemonster van de wand valt. Het glas valt in scherven op de grond.