Ze steekt de sleutel in het slot en wil de sleutel omdraaien. Hé, dat is gek, de deur is niet op slot gedraaid. Ze was blijkbaar nog niet helemaal wakker vanochtend, ze was haar thermosbeker koffie ook al vergeten. Zodra ze binnen is, overvalt haar een vreemd gevoel. Het voelt alsof er iemand is en ze roept:
‘Hallo?’
Geen reactie. Er is natuurlijk niemand en ze moet een beetje om zichzelf lachen. Als ze de woonkamer binnenloopt kijkt ze toch even om zich heen, maar ze ziet niks vreemds. Alles ligt gewoon op zijn plek en er is niks weg. Haar laptop staat nog op tafel en ook haar tv en andere dingen staan gewoon op hun plek. Een beetje opgelucht constateert ze dat er niet ingebroken is.
Ze zet de boodschappen in de keuken en kijkt op de klok of het al tijd is voor het journaal. Vijf uur. Huh? Vijf uur? Dat kan niet. Ze kijkt op haar telefoon en het is zes uur. Ze kijkt nog een keer naar de klok maar die geeft echt vijf uur aan. Ze haalt de klok van de muur, maar hij tikt nog gewoon en staat niet stil. Het vreemde gevoel bekruipt haar weer, maar ze kan er niet de vinger op leggen. Ze moet ineens denken aan Dirk, de jongen waar ze een paar maanden geleden mee heeft gedatet. Die was zo punctueel dat ze er de kriebels van kreeg.
Hij at iedere dag op precies dezelfde tijd zijn ontbijt, lunch en avondeten. Toen zij op de vierde date vijf minuten te laat kwam heeft hij haar zo uitgekafferd dat ze er meteen een punt achter heeft gezet. Hij heeft haar daarna nog een tijdje bestookt met berichtjes, haar ontelbare keren gebeld, voor haar deur gestaan en cadeautjes gestuurd. Het was zo ver gegaan dat de vriend van haar vriendin in heeft gegrepen en hem in niet mis te verstane woorden duidelijk heeft gemaakt dat zij echt niks met hem wilde. Daarna t ze niks meer van hem gehoord.
Na het eten moet ze toch echt die afwas van drie dagen wegwerken. Halverwege ziet ze de mok ineens tussen de afwas staan. Het is een mok met de letter D erop en zij heeft geen mokken met letters erop. Ze raakt een beetje in paniek en belt een vriendin. Die begint hard te lachen als ze het hoort.
‘Je hebt zeker naar die Halloweenfilms gekeken gisteravond.’; zegt ze.
Ze lachen er allebei om. Het zal allemaal wel niks zijn. Ze kletsen nog een tijdje en ze is weer gerustgesteld. Ze drinkt nog een kopje thee en gaat naar bed. Ze valt in een diepe slaap. Ineens schrikt ze wakker. Het is aardedonker in de slaapkamer, maar ze voelt zijn aanwezigheid naast haar bed en hoort zijn horloge tikken. Ze weet dan dat, zoals altijd, haar gevoel klopte en dat ze het nooit meer licht zal zien worden.