Erik legt alles klaar op het bed. Jurken, pruiken, panty’s, schoenen, make-up en overal reserve van. Hij checkt nog een keer of hij alles heeft. Oeps, bijna het reservepaar hakken vergeten. Hij mag niks aan het toeval overlaten, niet vanavond. Vanavond moet alles kloppen en moet alles goed gaan. Hij gooit alles in de grote weekendtas en gaat op pad. Hij is dit keer veel te vroeg bij de club, maar dat komt vast door de zenuwen. Hij is er als eerste en hij zoekt zijn plekje om zich klaar te maken. Eén voor één komen de andere binnen en gaan ook beginnen. Langzaam transformeert iedereen in een dragqueen. Ze werpen Erik af en toe een blik van verstandhouding toe, geven hem een schouderklopje en wensen hem succes. Ze weten wat het is, velen van hen hebben het ook al meegemaakt. Ook al heb je de show al zo vaak gedaan, die eerste keer dat je je familie hebt gevraagd te komen is ontzettend spannend. Die eerste keer dat ze je gaan zien in die andere hoedanigheid. Als ze al komen.
Erik is als derde aan de beurt. Hij staat in de coulissen, maar durft niet de zaal in te kijken om te zien of ze zijn gekomen. Hij kijkt strak voor zich uit. Dan hoort hij de begintonen van zijn nummer en hij stapt het podium op. Hij kijkt de zaal in en zijn ogen zoeken. Hij ziet ze meteen en hij schrikt. Hij schrikt zo erg dat hij de eerste zinnen van het nummer vergeet. Ziet hij dat nou goed, zijn ze er echt allemaal? Hij kijkt nog een keer en hij ziet zijn ouders, zijn broers en zus, ooms en tantes en neven en nichten. Ze moeten wel een bus gehuurd hebben met z’n allen. Hij ziet zelfs zijn honderdjarige opa. Hij hoopt dat opa dit keer gewoon de voordeur van het bejaardentehuis heeft genomen in plaats van dat touw uit het raam zoals een paar weken geleden. Dat had nogal wat ophef veroorzaakt.
Erik herpakt zich en begint te zingen. Hij geeft een geweldige show weg, hij is helemaal in zijn element. Af en toe kijkt hij richting zijn familie, maar het is te donker om een reactie te zien. Na de show komen zijn collega’s hem feliciteren met zijn goeie show. Dit keer deert het hem niet wat zijn collega’s er van vonden. Hij gaat naar de kleedkamer en ziet daar zijn ouders staan. Ze glimlachen naar hem. Ze zeggen niet zoveel, ze weten nog niet zo goed hoe te reageren. Maar dat ze glimlachen is een goed teken. Achter zijn ouders staat zijn broer. Aan zijn gezicht is niks af te lezen. Erik loopt naar hem toe en blijft tegenover hem staan. Dan begint zijn broer te praten en zegt:
“Kon minder.”
Een groter compliment had Erik niet van zijn Groningse broer Johannes kunnen krijgen en er valt een last van zijn schouders.