Na een hete zomer trok ik sinds lange tijd mijn spijkerbroek weer eens aan. En ik schrok! Want deze zat flink strakker dan ik mij herinnerde en de riem moest een gaatje losser. De eerste gedachte: ‘Ik walg van mezelf.’
Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Ik was zo lekker bezig. Rationeel weet ik het allemaal te verklaren. Want deze zomer heeft me gevloerd. Letterlijk. Ik kon niks, een douche was al een complete work-out. Dus bewegen zat er niet in. Niet een beetje niet, maar echt totaal niet. En je kunt je vast voorstellen dat als douchen al als een marathon voelt, koken aan het eind van de dag ook een hele opgave wordt. Ik geef ook eerlijk toe dat ik me af en toe heb vergrepen aan troosteten, jelly beans bijvoorbeeld. Niet schransen alsof er geen morgen was, maar als ik weer eens op de bank lag te hijgen, schoof ik er weleens een Tucje in. Ik heb niet ontbeten met gevulde koeken of dat soort uitspattingen. Toch heb ik een boeddha-belly.
Daar begint het gedoe in mijn hoofd. Dat zijn van die bijwerkingen waar niemand het heeft. Die in geen bijsluiter vermeld staan. Het minder kunnen bewegen, je conditie verliezen. Aankomen omdat je ineens niks meer kunt. En vervolgens boos worden op jezelf omdat je bent aangekomen. Mijn hele leven is gewicht al een issue en ik had mij er vrij aardig mee verzoend. Dacht ik. Want nu ineens voel ik mij vies. Walgelijk. Verdrietig dat ik het toch weer heb laten gebeuren. Mijn eigen schuld. Ik ben zwak. Mijn gedachten zijn keihard. Ik heb gefaald. Ik ben waardeloos.
En het gekke is: ergens weet ik natuurlijk dat dit niet waar is. Ik weet dat mijn lichaam heeft gereageerd op maanden waarin ik nauwelijks kon bewegen. Ik weet dat ik een paar keer troost heb gezocht in eten. Ik weet dat dit geen karakterfout is. Maar weten en voelen zijn twee verschillende dingen.
De knop moest weer om. Ik ben weer ’terug naar de basis’. Alle extra’s er af en gezond eten. Het was nog heet dus bewegen lukte nog niet. Deze week is het koeler en ben ik voorzichtig weer begonnen met 10 minuten lopen op de loopband. Dag erna 14 minuten. Het is misschien niet indrukwekkend. Maar na een zomer waarin een douche al voelde als een work-out, is het voor mij wél iets. Rationeel weet ik dat dat goed is, het gevoel werkt zo nog niet. Ik ben weer begonnen en voor nu is dat genoeg.