Heel lang had ik standaard een bepaald wantrouwen. Altijd het gevoel dat mensen niks voor niks doen of zeggen, dat er altijd een reden achter zit. En dat dit geen goede bedoelingen zijn. Dit gevoel kent zijn oorsprong al in mijn vroege jeugd. Ik werd gepest op de lagere school. Ik werd buitengesloten en genegeerd. De ‘hoofddader’ was de dochter van de beste vriendin van mijn moeder. Het lag dus nogal gecompliceerd en ik heb daar een vertrouwenskwestie en ook lange tijd een minderwaardigheidsgevoel aan overgehouden.
Ik was mij bewust van het wantrouwen en had daar last van. Het belemmerde mij in mijn contacten met andere mensen. Ik kon mij niet openstellen of kwetsbaar opstellen. Was ervan overtuigd dat dat alleen maar pijn op zou leveren. Dus bleef de ophaalbrug omhoog en de luiken dicht. Maar ja, ik voelde mij toch niet prettig in die toren. Altijd single blijven was bijvoorbeeld ook niet het plan. Ik ging op zoek naar manieren en methodes om ‘dichterbij mijn gevoel te komen’. Zweverige toestanden ben ik veel te nuchter voor en het was een zoektocht hoe dat dan wel te bereiken. Iemand raadde mij een haptotherapeut aan. Met enige cynisme ging ik naar de eerste afspraak. Vraag me niet hoe ze het gedaan heeft, maar ik ben heel langzaam de trap van de toren afgedaald en heb de ophaalbrug laten zakken.
Dat ik nu op mijn gevoel durf af te gaan en het standaard wantrouwen weg is heeft mij al veel gebracht. Ik ben ook op mijn bek gegaan. Ik heb me kwetsbaar opgesteld en werd genegeerd. Dat doet pijn, best veel ook. Maar pijn is ook het besef dat je voelt en gevoelens hebt. Door pijn te voelen, voel ik ook liefde. Soort van; zonder dieptepunten geen hoogtepunten. Ik hoef dan ook nergens spijt van te hebben. Liefde is overal als je er voor open staat, in heel veel vormen.