De Albert Heijn-bezorger rijdt net weg. De boodschappen zijn opgeborgen. Wat een luxe. Of toch niet?
Veerkracht is geen spier die je traint omdat je daar zin in hebt. Het is iets wat zich ontwikkelt als het leven je dwingt tot aanpassen. Niet meteen. Vaak pas later, als de stofwolken zijn opgetrokken en je beseft: dit is het nieuwe normaal.
Mijn grootste tegenslag was het moeten opgeven van mijn carrière. Ik ben nog steeds bezig mijn leven opnieuw vorm te geven, maar mijn nieuwe werkzame leven loopt inmiddels op rolletjes. Wat ik onderschat heb, zijn de kleine dingen die onderweg verdwenen. De ogenschijnlijk onbelangrijke vanzelfsprekendheden. Juist die vroegen de meeste aanpassing.
Ik hield van warmte. Mijn lichaam ook. Warmte ontspande mijn spieren en verzachtte de pijn van mijn fibromyalgie. De zomer was mijn vriend. In de winter ging ik naar de sauna. Reizen naar warme landen voelde als thuiskomen. Kou was niets voor mij.
Mijn clusterhoofdpijn denkt daar anders over. Warmte is een trigger. Boven de vijfentwintig graden laat hij zich horen. En zo verdwijnen er ineens dingen van je favorietenlijstje. Het zelfzorglijstje wordt korter. De zomer wordt een vijand.
Ik hou nog steeds van de zon. In de andere seizoenen. Want zonneschijn doet iedereen goed. Maar ontspannen moest ik opnieuw leren vormgeven.
Dus werd het tijd om mijn zelfzorglijstje weer aan te vullen. Met andere dingen. Kleinere dingen. Praktischer ook. En zo komt Appie inmiddels al een tijdje mijn boodschappen bezorgen.
Geen luxe.
Wel rust.