Er komt een ramvolle metro aan en ik zie direct wel al dat alle mensen op het perron niet in deze metro gaan passen. Ik ben te moe om te strijden voor een plekje en op het matrixbord zie ik dat er over 2 minuten al een volgende komt. Met een zucht laat ik mij tegen de muur vallen. Dan komt er een zorgelijk kijkende agent naar me toe: “Are you ok? Can I help you?’ Hm, blijkbaar zie ik er zo uit als ik me voel. Ik glimlach en zeg dat ik alleen moe ben. Hij loopt weg maar vanuit mijn ooghoek zie ik dat hij me in de gaten houdt.
De volgende metro is zo rustig dat ik kan zitten, godzijdank. Als ik het metrostation uitloop plof ik zonder op of om te kijken op het eerste terras wat ik zie. Als ik om me heen kijk zie ik bekende trappen, mijn doel van de metrorit, de Spaanse Trappen. Recht voor mij. Daarmee komt ook direct het besef: ohoh, duur terras. Maar het maakt me niet uit, want ik kón niet meer. Dus bestel ik een cappuccino en een groot stuk taart. Ik zit er lang, want ik moet m’n geld als een rasechte Nederlander wel eruit halen natuurlijk. En het is de perfecte plek om te kijken naar al die mensen die met een snerpend fluitje van de bewakers van de Spaanse Trappen worden gestuurd omdat ze zijn gaan zitten.
Als ik de eerste hap van het megastuk taart neem slaak ik een zucht. M’n schouders zakken omlaag en mijn ogen gaan heel even dicht. Ik doe een kleine happy food dance. Als ik mijn ogen weer opendoe kan ik weer echt op me heen kijken. Zie ik de zon op de gebouwen, het leven wat gewoon doorgaat terwijl ik even stil moet staan. Een paar dagen geleden zat ik nog vast in mijn hoofd. Was ik mijn grip even kwijt, voelde alles zwaar. Nu, zelfs bij deze veel te dure cappuccino en taart, kan ik weer ademen. Dacht ik een uur geleden nog dat mijn dag heel kort zou worden, nu kom ik weer tot mezelf, kom ik weer bij en weet ik dat ik straks weer een stukje door deze prachtige stad kan wandelen. Dat ik weer kan genieten in plaats van alleen maar bezig zijn met vooruit komen. Dit geeft vertrouwen, dit is zoals het gaat.