‘Zoek die knop! Jij hebt em ook! Wij hebben hem allemaal!’
De menigte werd opgezweept door de man vooraan. Iedereen zat met z’n handen op zijn eigen hoofd te zoeken en de een na de ander riep: ‘Ik heb em!’ of ‘Jaaa, gevonden!’
Hier stond ie dan. Iedereen had het er maar steeds over en zei tegen hem: ‘Gewoon de knop omzetten Henk!’ Hij was er klaar mee, met het thuiszitten en de gesprekken met zijn psycholoog. Hij wilde die quick fix. Hij wilde dóór. Zijn vrienden wilden dat ie doorging. Niet meer zeuren, hup, actie Henk!
Eerst hadden ze een uur theorieles gehad over het tussen je oren zat. Want die knop zat op je hoofd. Als je die had gevonden, kon je hem omzetten en was je nooit meer moe. Of depressief. Wist je altijd wat te doen en hoe. Hoe de knop werkte wist niemand. Er werd heel veel over gepraat, maar een echt antwoord had niemand ooit gegeven. Het standaard antwoord was: ‘Ach, het werkt, wat maakt het dan uit hóe het werkt!’
Henk stond hier nou al 20 minuten zijn hele hoofd af te zoeken, maar had hem nog steeds niet gevonden. Het zou toch niet waar zijn dat hij de enige was die hem niet had? Iedereen keek hem inmiddels afwachtend aan, het was stil geworden in de zaal. Hij stond daar maar te klungelen. De coach kwam lachend naar hem toe: ‘Goh Henk, nog steeds niet gevonden? Zo moeilijk is het niet hoor, het is gewoon een knop!’
Hij voelde zich voor schut gezet. Toen riep hij ineens vol overgave: ‘Oh wacht, volgens mij, ja, ik geloof, ja hoor! Ik heb hem!’ Iedereen begon te juichen en te klappen en de coach stak zijn duimen naar hem op. Iedereen verliet vrolijk kletsend de zaal, op naar de lunch die klaarstond. Henk hobbelde er schouderophalend en zuchtend achteraan.
Twee jaar later denkt Henk terug aan dat moment. Terwijl hij in het psychiatrische ziekenhuis zit te schilderen. Hij schildert het ene hoofd met een grote rode knop erop na het andere.